Business as usual

Reeds enkele jaren probeer ik minstens één, maar liefst beide jaarlijkse meetings van onze Deense zusterclub bij te wonen. Die vinden steeds plaats in de maanden mei (de zogenaamde Vores Træf oftewel voorjaars-meeting) en eind augustus of begin september (de Lukketræf oftewel jaarafsluitingsmeeting). Dat lukt lang niet altijd wegens professionele verplichtingen, maar één keer per jaar ben ik er doorgaans toch bij. Zo ook bij de voorjaarsmeeting van dit jaar 2023 die gehouden werd van vrijdagavond 26 mei tot en met zondagvoormiddag 28 mei. Althans, dat zijn de officiële datums en tijden. De leden van de Nederlandse club breien er doorgaans een of soms zelf 2 dagen extra aan vast, afhankelijk van waar in Denemarken de meeting wordt gehouden want dat is elke keer in een andere regio.

Deze keer was the place to be in Thyborøn, een klein plaatsje op een schiereiland in Jutland in het noorden van Denemarken. Noordelijk, en dat betekent dus een redelijk flinke afstand van net geen 1000 kilometer (enkele rit) voor ondergetekende.

Pitstop

Daarom had ook ik wat extra tijd voorzien door al op donderdagavond te vertrekken, met een geplande tussenstop net voor Hamburg in Duitsland, nagenoeg exact halfweg. S’ochtends in alle vroegte terwijl zelfs de vogels nog sliepen, had ik mijn AW11-je al volgeladen om aan het einde van mijn werkdag meteen vanuit het werk te kunnen starten richting Noord-Duitsland om daar s’avonds nog net voor einde check-in tijd aan te komen in een zalig, aanbevelens-waardig hotel op nauwelijks enkele kilometers van de snelweg. Makkelijk om s’ochtends meteen de

sokken er weer te kunnen inzetten voor deel 2 van de rit, en om tegelijk toch een avond heerlijk te kunnen genieten van rust middenin het groen.

Ik heb er wel even staan te vechten met de kamerdeur die voorzien was van een compleet atypisch elektronisch slot dat met een kaart bediend moest worden. Nu heb ik in mijn leven al in 1001 hotels geslapen, maar dit had ik nog niet eerder gezien. Binnengaan ging vlot, maar bij het vertrek moest je ook de kaart tegen de deur houden, hetgeen je een aantal seconden lang de kans gaf om de kamer manueel te sluiten. Erg vreemd, maar los daarvan, hotel Hollenstedter Hof in, hoe kan het ook anders, Hollenstedt is eentje om te onthouden.
Schrijf maar op in je notitieboekje voor als je binnenkort ook een keer meerijdt naar het Deense rijderswalhalla.

Na een overdadig en luxueus ontbijt zoals je dat alleen in Duitsland vindt vertrok ik de vrijdagmorgen voor het 2e deel richting de finishlijn in Thyborøn. Omdat ik en ook de andere rijders die vanuit Nederland vertrekken doorgaans erg vroeg in de ochtend (of eigenlijk nog nacht) vertrekken, verloopt de lange rit meestal vrij vlot, al is het in de regio Hamburg steeds weer spannend hoe de situatie van de dag is. Ik ga de laatste 30 jaar met grote regelmaat naar Scandinavië en vraag me steeds meer af wanneer de werken rond Hamburg ooit eens voltooid zullen zijn.

Of beter gezegd of ze ooit voltooid zullen geraken. Echt helemaal hopeloos daar.

Echter, niet deze keer en zoals later zal blijken blijf ik (of eigenlijk blijven we omdat ik de terugrit samen met Ed, Linda en Chris gereden heb) ook op de terugweg gespaard van fileleed. De dag daarna was het echter weer he-le-maal mis. Daar zijn we dus mooi tussendoor geglipt. Over Ed, Linda en Chris gesproken, zij waren al op woensdag vertrokken en waren dus al op de eindbestemming aan het terrassen toen ik de 2e helft van de rit aan het rijden

was. We zouden elkaar rond het middaguur treffen op de camping waar we gezamenlijk een huisje hadden gehuurd.

Geland met een schrikje

Zo gezegd zo gedaan en iets na de middag landde ook ik in Thyborøn. Vermits mijn medebewoners van het huisje nog iets aan het eten waren elders in het stadje maakte ik van de gelegenheid gebruik om al een eerste strandwandeling te doen, in afwachting van hun komst en daarmee de kaart om binnen te kunnen rijden.

Er waren ook al enkele vroege Denen aanwezig, maar het gros van hen komt doorgaans laat in de middag pas aan. Wisten jullie overigens dat je in Denemarken met je AW11 in één keer voor zo’n 1500 Deense kronen oftewel een dikke 200€ kan tanken? Uitgaand van een tankinhoud van 35 of 32 liter – die discussie wordt nog gevoerd – zou dat 5,75€ of 6,29€ per liter betekenen. Dat was toch wel effe schrikken. “Vergissing van de bank in uw voordeel” heet dat dan in Monopoly termen, alleen omgekeerd. Gelukkig was dat binnen 24 uur weer rechtgezet, oef!

Aangenaam

We zijn aan zee, dus een zekere dosis wind is onvermijdelijk. Het is ook redelijk fris voor de tijd van het jaar, maar wel mooi droog en dat belooft het hele weekend zo te blijven. Een na een druppelen de overige Denen binnen en tegen de avond staan er verspreid over het terrein 23 MR2’s. Op zaterdagochtend komen er daar nog een stuk of 6 bij zodat we uiteindelijk met een hele mooie reeks van 29 wagens zijn. Wat vooral weer opvalt is dat er véél AW11’s zijn, maar dat is in Denemarken steeds het geval. Denen zijn in mijn beleving nogal behouds-gezind en een meeting

verloopt dan ook volgens vaste rituelen. De vrijdagavond betekent dan ook steevast opening van het weekend met een “grill” oftewel barbecue.

De zaterdagochtend wordt het ontbijt steeds door de club aangeboden en daarna vertrekken we voor wat een van de mooiste ritten die ik tot nu toe in Denemarken al heb gedaan wordt. Wat een prachtige regio, Jutland! Variatie troef gedurende de 125 kilometer lange rit inclusief ferryovertocht betaald door de club. We krijgen elk een bundeltje met elk van de 5 etappes van de route afgedrukt op zijn eigen pagina. Nostalgie misschien in deze tijden van GPS, maar nog steeds nog zo leuk en aan het einde van de rit weet je tenminste waar je geweest bent, hetgeen je niet kan zeggen als je slaafs de instructies van een elektronische dame volgt. Laat ik hier net te veel over schrijven maar de foto’s laten spreken.

Zaterdagavond, zondagsrit

Na een fantastisch mooie rit die enkel werd ontsierd door een kleine botsing die Robin een beschadigde voorbumper van haar ZZW30 bezorgde, konden we s’avonds aanschuiven voor het avondmaal dat deze keer werd aangeleverd door een traiteur. Zoals meestal in

in Denemarken eenvoudige maar degelijke kost.

Gezellige drukte troef in de kantine van de camping, geen enkele plaats was nog vrij. Leuk ook om even nader kennis te maken met de partner van Ed, die ik weliswaar van ziens kende maar waarmee ik nog nooit echt gesproken had. Het is een vruchtbaar gesprek geworden waarbij we tussendoor ook even de wereldproblemen hebben opgelost, maar dat geheel terzijde 😊.  Later op de avond hoorden we dat de rit van de ochtend erop geschrapt was, het is me eigenlijk nog steeds niet duidelijk waarom dat zo was.

Nu maakte dat voor mij geen verschil want met 1000 kilometer voor de boeg en een volgeplande feest-werkmaandag had ik daar waarschijnlijk toch niet aan deelgenomen. Het had bovendien als gevolg dat we de dag erop gezamenlijk met een treintje van 3 AW11’s de terugtocht richting lage landen aanvatten. Zoals eerder al vermeld ging dat buitengewoon soepel zonder enige Hamburg-vertragingen. Conclusie: zéér geslaagde gevarieerde meeting in een fantastisch mooi stukje Denemarken. De septembermeeting gaat dit jaar nog net iets noordelijker zijn en zou in een nog mooier gebied zijn. Fingers crossed voor September…