Met maar liefst 28 aanmeldingen waarvan de meesten ook nog een bijrijder mee zouden nemen, mag je wel zeggen dat de interesse gewerkt was. Een mooie opsteker voor de organisatie.

Enigszins op de automatische piloot begon ik de trip naar het beginpunt. Niet al te ver van huis, en die omgeving heb ik vaak genoeg op eigen gelegenheid al verkend. Dus toen de Tomtom ineens meldde dat het eindpunt bereikt was, dacht ik eigenlijk verkeerd te zijn. Het deed me in eerste instantie niet denken aan de locatie om een rit te starten. Die ‘boerderij’ heb ik dus wel vaker gezien, en er nooit veel aandacht aan gegeven. Later bij de rondleiding werd een en ander wel duidelijk. Ik was mooi op tijd, niet de eerste op het terrein en ook niet de laatste.

Koffie, thee en een fraai en lekker gebakje stonden al klaar voor ons. Na een introductie door Marcel en Edward konden we in kleine groepen een rondleiding krijgen door het museum. Waar ons verteld werd dat het uiterlijk van het gebouw met opzet op een boerderij moest lijken, terwijl binnen alles in het teken stond van de oorlog en het naastgelegen vliegveld Deelen. De rondleiding was voor mij bijna een privé tour. Als een van de laatste groepjes waren alleen Edwin en Diana mee. We kregen veel, heel veel tekst en uitleg. Het duurde dus wat langer dan de bedoeling waardoor ik de lunch compleet gemist heb. Ach, zo erg is dat niet. De erg bedreven en gemotiveerde vrijwilligers van het museum kregen aan het einde van ons bezoek een aardigheidje en een applaus bij wijze van dank. En nu dan rijden! Ik kreeg Edwards vader mee als bijrijder. Leuk, eens een keer iemand om mee te kletsen tijdens het rijden.

Nog vol van de verhalen achter het stuur ging het, via de Veluwe natuurlijk, richting Hoenderloo en Otterlo. In Oosterbeek was het niet echt makkelijk. Mijn navigatie wist het niet meer, en uiteindelijk heeft Jaap voor een kleine groep MR2’s het voortouw genomen. Het was niet vanwege Jaap natuurlijk, maar we hebben heel veel – te veel - van de woonwijken van Oosterbeek gezien. En met alle drempels ook het onderstel van de emmers tot het uiterste gebruikt. Maar helaas daardoor wel het bezoek aan de begraafplaats gemist, die was die dag simpelweg niet bereikbaar. Er waren immers diverse wegen afgezet vanwege de aanstaande activiteiten rond het D-Day jubileum. Dus of het nu aan de route lag, of aan de wegafsluitingen, of aan beide, ik durf het niet te zeggen.

De volgende stop van betekenis was als ik me goed herinner een specifieke kerk. Maar helaas heb ik die ook al gemist. Ergens gedurende de rit is de groep uiteen gevallen en besloten ik en mijn bijrijder niet opnieuw bijna eindeloos rondjes te rijden zoals in Oosterbeek. In plaats daarvan zijn we gestopt bij de uitspanning, Juffrouw Tok genaamd, aan de rand van de Ginkelse Heide.

Dat punt was ook wel opgenomen in de route, maar dan later. We waren dus te vroeg eigenlijk. En daarvan hebben we gebruik gemaakt door de inwendige mens te verzorgen. En we zijn even de weg overgestoken om het stukje van de heide te zien waar ook weer voorbereidingen aan de gang waren voor de festiviteiten rondom D-Day. Of moet ik het een herdenking noemen? Toen uiteindelijk de ‘grote groep’ zou aankomen, zijn wij net weer vertrokken, nu dan richting het eindpunt. Daar bleek dat we toch niet de eersten waren.

Ook het Eethuys Airborne als eindpunt was met opzet gekozen en paste uiteraard in deze dag. Op deze plek kijk je uit op een stuk heide. Dat was ‘Dropzone X’ en het speelde dus een belangrijke rol in Operation Market Garden.