Of je nu 3 dagen of 10  dagen op pad gaat met de MR2 - of met twee MR2’s zoals de familie van der Laan - de bagageruimte is makkelijk vol te krijgen. Maar dat was dit keer een voordeel. We hoefden maar 1 keer door de regen te lopen naar de receptie.

Bij binnenkomst vallen twee grote beeldschermen op waarop de leden van de MR2 club van harte welkom worden geheten. Het ontvangstcomité (tevens organisatie) begroet de deelnemers. De dame aan de balie geeft ons de pasjes voor de De Luxe kamers. En die worden niet voor niets “luxe” genoemd.

Om 6 uur worden we verwacht voor het diner, dat we ons prima laten smaken.  Daarna borrelen we nog wat na aan de bar van het hotel. Een aantal van ons maakt het lekker laat. Niet iedereen heeft eraan gedacht dat de consumpties aan de bar voor eigen rekening zijn. Die hebben de hekkensluiters  voor hun rekening genomen.

Zaterdagochtend melden we ons om 8 uur voor het ontbijt. Want om 9 uur is de toerrit gepland. Zoals gebruikelijk is Chris Arnouts weer druk geweest met het uitzetten van 2 routes voor de zaterdag en zondag. Het verspreiden van de routes is nog wel een dingetje. Niet iedereen kan de GPX bestanden op zijn apparatuur installeren. Dat downloaden van GPX bestanden is overigens nog wel een puntje van aandacht. Er zijn allemaal verschillende navigatiesystemen in gebruik en die werken niet allemaal even goed. Gelukkig besteedt Chris Arnouts op de laatste meeting van dit jaar aandacht aan het navigatiegebeuren. Maar dat terzijde.

Marc offert zich op en gidst de club langs de route. We rijden door de landelijke omgeving rond Leiden naar het Louwman Museum in Wassenaar. Niet iedereen weet de hele route zonder onderbreking uit te rijden. Ligt het misschien aan de leeftijd of is de avond ervoor te zwaar getafeld? In ieder geval moet een aantal deelnemers een sanitaire noodstop maken bij 1 van de tankstations en McDonalds langs de route. Eén deelnemer moet daarvoor zelfs de maximale snelheid overschrijden om ongeschonden een klein kamertje te bereiken. Maar ondanks dat komt iedereen uiteindelijk toch op tijd (en droog) aan bij het museum.

We mogen voor de deur parkeren en na ontvangst van oranje armbandjes kunnen we alvast een beetje rondkijken op de begane grond van het museum. En vervolgens kunnen we aanschuiven voor de lunch op het sfeervolle museumplein met een hoog plafond en historische winkels met karakteristieke gevels. Er zijn prima belegde broodjes en als klap op de vuurpijl en nog net niet als mosterd na de maaltijd komt er een grote schaal broodjes kroket. Voldaan en vol genoeg voor een after lunch dip gaan we weer naar de grote hal. Maar geen tijd voor een dutje. We worden verwacht voor een rondleiding door het gebouw. We splitsen in twee groepjes. Ieder groepje krijgt een vrijwilliger toegewezen die bij iedere auto bijzonderheden en/of leuke anekdotes weten te vertellen over de opgestelde auto’s. De één wat meer dan de ander. We lopen gedurende anderhalf tot twee uur door het gebouw. En sluiten het bezoek aan het museum af waar die begonnen is, op het pleintje waar we eerder de lunch gebruikten.

Het was de bedoeling ook de terugreis langs een uitgezette route af te leggen. Het bezoek aan het museum liep wat uit en daarom gingen de meeste MR2’s rechtstreeks naar het hotel. Daar kunnen we aanschuiven voor een (zoals dat in goed Nederlands heet ) Live Cooking Buffet. Een soort van levend koken gebeuren. Waarbij we gelukkig niet zelf levend gekookt werden. Een groot aantal (levende) koks was druk met het bereiden van allerlei heerlijke gerechten. Het ontbrak werkelijk aan niets. Van zoute haring, gevogelte en spareribs tot rosbief, van vegetarische gerechten en kaas tot chocolade fontein. Alles prima geregeld zoals we ook gewend zijn van onze evenementencommissie. Na het diner zijn verschillende leden nog blijven hangen aan de bar en er schijnen ook een aantal afgedwaald te zijn naar het casino.  Of ze gewonnen hebben weten we niet, ook niet hoe laat ze het uiteindelijk hebben gemaakt. Aan de kleine oogjes aan de ontbijttafel te zien  is het misschien wel vroeg in de ochtend geworden.  Maar ach, zondag konden we een uurtje uitslapen, hoewel uitslapen? Ontbijt vanaf 8 uur en om half 10 te melden voor de toerrit richting Delft.  Het eerste deel van de toerrit verloopt voorspoedig. Net als op zaterdag rijden Marc en Karin voorop met de rode ZZW30. Marc heeft de meest betrouwbare app gedownload en het GPX bestand van Chris. De rit voert ons onder andere langs Alphen aan de Rijn en Boskoop. Misschien kent u die opvallende  (monumentale) hefbruggen over de Gouwe op de route. Opvallende stalen bruggen die in de dertiger jaren gebouwd zijn. Die bij Boskoop schopt de plannen een beetje in de war. Die is namelijk onvoorzien open zonder intentie om terug te sluiten. Er kunnen wel schepen onderdoor (tot zelfs 35 meter hoog). Maar de MR2’s kunnen er niet overheen. Na een korte stop volgen we de adviezen van Mevrouw Maps. Die nog wel even de opdracht kreeg om snelwegen te vermijden. We rijden Delft binnen bij de TU en parkeren uiteindelijk bij Het Karrewiel (waar men kan bowlen en nog veel meer). In het centrum is een grote lunchtafel gedekt. Rijkelijk voorzien van allerlei lekkers waarmee je je broodje kunt beleggen. Dit keer geen broodje kroket, maar wel een prima soepje.

Na de lunch was het tijd voor het volgende evenement, een rondvaart door de Delftse grachten. Helaas is het opgehouden met zachtjes regenen. Het giet dikke druppels. We lopen door een historisch hofje richting (fluister) rondvaartboot. Dat hofje zal bij mooi weer zeker het bekijken waard zijn. De rondvaartboot zit al behoorlijk vol als we arriveren. De ramen zijn bijna geheel beslagen. Maar dat mag de pret niet drukken. De tweedejaars student/kapitein zit goed in zijn rol en vertelt over alle bezienswaardigheden die we onderweg tegenkomen (maar niet zo goed kunnen zien). We slikken het voor zoete koek. We komen langs de wapenopslag van de VOC en andere historische gebouwen. We vangen een glimp op van het gebouw waar Willem van Oranje is vermoord en het luik waarlangs zijn moordenaar ontsnapte. Volgens de kapitein is Delft de stad van Jan Steen (Jan Stone voor de Engelstaligen onder ons). De heer Stone is de uitvinder van het Huishouden van Jan Steen/Stone. Dat niet bepaald netjes en opgeruimd is. Het schijnt dat men in Delft vooral in de studentenhuizen deze vorm van huishouden in ere houdt. Ook de grachten ontkomen er niet aan. Hier en daar lijkt het alsof de boot uit het water geduwd wordt als die met veel lawaai met de bodem over een fiets, verkeersbord of Dixie schraapt. Al met al en mede daardoor was de boottocht ook een ware belevenis. Een quasi naakte student getooid met weinig meer dan een enorme vuurrode pruik die door het hondenweer langs de grachten werd gejaagd door zijn ongetwijfeld een keer eerder ook voor schut gezette collega-studenten maakte de vertoning compleet.

Bij terugkomst in het Karrewiel  is er nog tijd voor een afsluitend drankje. Dan zit de eerste post-covid  MR2 Weekend er alweer op, time flies when you’re having fun. Dat door de late bekendmaking de opkomst lager was dan gehoopt is jammer, maar het was toch een fantastisch weekend.