Over Belgische wegen wordt wel eens lacherig gezegd dat je vullingen er uit rammelen als je er overheen rijdt. Tijdens dit weekend deed zich een variant daarop voor die een stuk minder grappig was: een niet nader genoemde paarse MR2 turbo verloor spontaan een deel van een knipper ten gevolge van het gedender over het Belgische ex-asfalt. Dat is volgens de laatste berichten inmiddels gelukkig weer in orde. Goddank was het lang niet overal zo erg, al blijft het altijd wel opletten in het     🡪

tropische zuiden van Belgenland.

Eerst water, de rest komt later…

Nu ja, tropisch, ook dat moeten we even relativeren. Laten de weergoden nu net op de vrijdag dat het clubweekend begon er klaarblijkelijk voor gekozen hebben om het water van hun hemelse zwembaden te verversen en dat deden ze door al dat oude water eerst naar beneden te flikkeren. Althans daar leek het af en toe toch echt wel op. Werkelijk sloten water die  🡪

naar beneden kukelden naarmate we dichter bij de bestemming kwamen, al was er wel een verschil afhankelijk van welke kant en op welk uur je kwam aangereden. Ikzelf kreeg op de snelweg de volle laag. Met een SW20 turbo die doorgaans krampachtig ver uit de buurt van elke druppel hemelwater wordt gehouden en waarvoor een setje banden die verdacht veel op slicks lijken daarom eigenlijk nauwelijks een probleem vormen is dat – hoe zal ik het voorzichtig zeggen – nogal een uitdaging. Of nog anders geformuleerd, dat betekent met toegeknepen billen en witgeknepen knokkels aan een beschamend tempo over de snelweg glijden. Het gas héél voorzichtig doseren met één teen anders gaat de kudde paardjes die doorgaans netjes met de neus in dezelfde richting plegen te lopen alle kanten op. Zo veel mogelijk afremmen door simpelweg uit te bollen en zéker het middelste pedaal niet harder dan fluweelzacht aantoetsen. Het hoeft geen betoog dat ik héél blij was toen ik de snelweg eindelijk kon verlaten. Of hoe wegen die er bij liggen als brokkenpap soms toch heel welgekomen zijn. Maar voor de rest van het weekend bleven we gelukkig op wat nagedruppel na gespaard van verder noodweer.  

     🡪

Opkomst

Met ‘we’ bedoel ik dan de 28 wagens en 43 deelnemers die in totaliteit ingeschreven waren. Waaronder een behoorlijke delegatie van de Deense zusterclub die voorafgaand er nog een extra dag aan hadden vastgeplakt. Op enkele kamers na was het hele hotel dan ook gereserveerd voor de MR2 club en op de parking was het voor een keer niet een MR2 die er met gemak uitspringt, maar net omgekeerd een doorsnee wagen die toch wel een beetje bleek afstak tussen al het Japanse oud goud. Mooi hotel (Au lit des Ours), prima frisse verzorgde kamers, een afgesloten parking, goed gezelschap en een netjes voorbereide route over enkel

maar slingerwegjes… wat kan een MR2 mens zich nog meer wensen? Lekker eten misschien? Check. Een toeristische attractie die befaamd is in heel West-Europa letterlijk om de hoek van het hotel? Check.

Decibels

Helemaal top dus, maar als ik dan toch een minpuntje mag noemen dan zou dat de akoestiek van het restaurant zijn. Met de tent helemaal vol was het sowieso al erg luid, maar naarmate de avond en bij sommigen het drankpeil vorderde ging het van luid spreken naar echt roepen om je boodschap aan de andere kant van de tafel te krijgen. Zoiets dat gaat natuurlijk van kwaad naar erger. Later op de avond konden we verkassen naar het salon van het hotel hetgeen een echte verademing van rust was met de gedempte akoestiek die er heerste. Spijtig genoeg was dat salon de volledige zaterdagavond gereserveerd en zaten we die avond dus wel de hele tijd in het lawaai van het enthousiasme. Op een gegeven moment werd het me zelfs echt een beetje te gortig en dus ben ik eerder dan bedoeld naar mijn kamer gegaan. S’ anderendaags      vernam ik dat ik niet de enige was.  Maar goed, dat is neuzelen en het kon de rest van de pret niet bederven. 🡪

Rijden !

De zaterdag stond in het teken van een behoorlijk lange rit van liefst 306 kilometer die naar goede gewoonte door Chris was uitgezet. Zoals steeds zonder verplichtingen en je kon indien gewenst afkorten waar je maar wou. Al snel waren er wat groepjes gevormd want 28 auto’s dat kan je geen treintje meer noemen, die hou je nervernooit bij elkaar, zelfs niet in de Ardennen. Een internationale 3-landenrit is het uiteindelijk geworden.

Na de Belgische prutwegen was het een verademing om even later ook een flink stuk door Duitsland en door Luxemburg te rijden. Het contrast valt dan pas echt goed op. Volop mooi groen gelegen landelijke weggetjes binnendoor, precies daar waar je als MR2-er het liefste vertoeft. Onvolprezen Chris had er weer werk van gemaakt en zelfs voor de terugrit een dag later had hij een route uitgezet voor de diehards. Met de lange rit was de dag volledig gevuld en het was alweer bijna knieën-onder-de-tafel-tijd

toen we in de late namiddag weer bij het hotel aankwamen. Na de prettige - maar zoals eerder al gezegd behoorlijk rumoerige - avond gingen velen wat vroeger naar bed, om de zondag weer op tijd op te staan om aan te schuiven voor het prima ontbijt.

Zondag: de grotten in

Tegen tienen ging het dan met de hele groep een stukje te voet naar de ingang van de grotten van Han die letterlijk om de hoek van het hotel lag. Ikzelf was daar het laatst toen ik zowat een jaar of 6-7 geweest moet zijn, in de tijd dat dit een klassieker was wat schoolreisjes betrof. Ofwel is het er heel hard veranderd, ofwel is een en ander na bijna 50 jaar opslag

in mijn geheugen toch behoorlijk  verwaterd. We werden door een klein stukje (2 kilometer of anderhalf uur wandelen ) van wat een van de grootste grotten-complexen van Europa is gegidst door een Bruggeling die een aantal jaren geleden naar Wallonië was uitgeweken en die nog steeds niet gewend was aan het tragere levenstempo daar. Highlights genoeg, waaronder de ‘Koepelzaal’, die met zijn maximale hoogte van 62 meter, zijn grootste diagonaal van 145 meter en een inhoud van 125.000 m3 met voorsprong een van de grootste ondergrondse holtes van Europa is. De licht -en geluidsshow halfweg de route op zich was het bezoek al waard, echt mooi gedaan!

Na het bezoek kwamen we weer buiten in het daglicht en dan merk je dat de warmte van het late zomerzonnetje toch echt wel zalig is in vergelijking met de permanente temperatuur van 13 graden en de even permanente luchtvochtigheid van 95% in de grot. Na de korte wandeling terug naar het hotel werd er nog wat na geborreld in het restaurant waarna de tweetjes een na een weer huiswaarts keerden, al dan niet via de route dir Chris had klaargemaakt. Al met al weeral een zeer geslaagd, druk bezochte weekend.