Het werd een reis met veel indrukken, emoties en  nieuwe vrienden. Om het onderlinge contact tijdens de trip optimaal te laten verlopen is enkele dagen voor vertrek de groepsapp  Normandië 2019 in de lucht gekomen.  Chris heeft hier meteen de eerste instructies op gedeeld: 11 september om 8.00 uur met een volle tank verzamelen bij Jurgen de Bondt (rode AW11) in Belsele bij Antwerpen. Als voorbereiding raadt Chris aan om vooraf nog enkele films en afleveringen van een serie te bekijken: Saving private Ryan, The longest day en 3 afleveringen van Band of brothers. Dat blijkt een goed advies om een indruk te krijgen van wat zich in Normandië heeft afgespeeld.  Via de app wordt alvast geïnventariseerd wat een ieder de komende dagen wilt eten. Ondanks de omvang van de groep verloopt dat best soepel. Later blijkt dat Chris en Marie alle individuele menu’s op heel smalle strookjes hebben afgedrukt, die Chris vervolgens weer dagelijks vooraf uitdeelt. Het werkt in ieder geval prima.

Dag 1: 12 september:

Na een maandenlange voorbereiding door Chris was het dan eindelijk zover. Op 12 september meldden zich een achttal MR2’s bij Jurgen de Bondt. Omdat er wat files zijn, iets later dan gepland. Intussen waren er ook al drie MR2’s op eigen gelegenheid (en geheel eigen wijze) op weg naar Carentan. Ingrid en Paul verblijven al een paar dagen in Calais en Honfleur om vervolgens door te rijden naar Carentan. Alain en Michelle gaan via Amiens en St. Quentin en pakken onderweg een bac (vlaams voor pont) om de Seine over te steken. Zij zijn sinds kort in het bezit van een zilveren ZZW30 en deze reis betekent ook het eerste contact met andere leden van de groep. Michelle schrijft al op de eerste dag: “De prettige sfeer en de vriendelijke mensen. Dat zal tof zijn en zeer interessant”.  Jaap en Jeanette gaan deels via de peage en deels via binnenwegen langs de kust richting Carentan.

Jurgen is beroepschauffeur en kent een goede en snelle route via de snelwegen waarbij drukte en tolwegen ontweken worden. Chris heeft daar natuurlijk weer GPX en ITN bestanden van gemaakt zodat iedereen over de juiste route beschikt. Dit voor het geval de trein onderweg uit elkaar valt.

Jurgen vertelt over het verloop van de rit: ”Deze morgen begon de lang verwachte trip naar Normandië. Aangezien de trip in 2015 zo goed was bevallen waren de verwachtingen hoog gespannen, maar na de aankomst van de eerste auto's bij mij thuis, was al snel duidelijk dat het ook deze keer een memorabele reis zou worden. Nadat iedereen was voorzien van thee of koffie en de nodige sanitaire stop had gemaakt konden we net voor 9 uur de rit richting Frankrijk aanvatten. Aanvankelijk was dit in droge omstandigheden, toen was er eerst wat gedruppel en hoe verder we reden veranderde dit uiteindelijk in een druilerige regen. Onderweg zijn we in Abbeville even gestopt om wat bij te tanken en zijn er van sommige onder ons foto's getrokken door een toestel wat niet iedereen als even leuk ervaart, maar al bij al verliep de reis, op een enkele file na, goed.

Even voor 15 uur zijn we in Honfleur aangekomen waar we met zijn allen in het kleine binnenhaventje op een terrasje iets zijn gaan eten. Vandaaruit ging het verder richting Carentan, waar ons hotel voor de volgende dagen was voorzien. Nadat de kamers verdeeld waren, konden we, na een drankje op het terras gaan genieten van een lekker diner. Nadien hebben we met zijn allen nog iets genuttigd op het buitenterras van het hotel en kon Chris ook nog even de opzet voor de komende dagen toelichten. Uit die toelichting was dan ook maar één conclusie te trekken.... er staan erg leuke dingen dagen voor de deur!!!”.

Dag 2: 13 september:

Op dag twee is iedereen al vroeg uit de veren. Het is gezellig druk aan de ontbijttafel. We zamelen in voor een pot waarmee onze aanvoerder de entree van de te bezoeken musea kan betalen en zodoende gebruikmaken van groepskorting. Sommigen moeten nog even snel pinnen en/of tanken. Op de grote de parkeerplaats in Carentan is het oppassen geblazen, voor je het weet betaal je voor een hele week.  Dat moet je dan elders weer zien terug te verdienen. Als iedereen zich weer bij het Kyriadhotel heeft gemeld kunnen we op pad voor de eerste excursie.

Michaël van Grinsven vertelt:
” Onze tour door Normandië begon bij de bestemming Saint-Come-du Mont. Een plaats die de geallieerden eerst moesten innemen om Carentan te kunnen veroveren. Carentan was zeer belangrijk voor hen omdat daar de troepen die op Utah en Omaha Beach geland waren te kunnen samenvoegen. We bezoeken allereerst een plek met de bijnaam Dead men’s corner. Een hoek op een kruising van wegen die zijn bijnaam heeft gekregen omdat hier een Amerikaanse tankcommandant werd gedood bij de gevechten om het huis dat hier op een heel strategisch punt staat en was ingenomen door de Duitsers. Die hadden hier een commandopost en ziekenboeg ingericht. De gedode tankcommandant heeft vervolgens nog een aantal dagen dood uit de geschutskoepel van zijn tank gehangen, omdat zijn lichaam door de hevige gevechten niet geborgen kon worden. Deze woning is nu een museum en is ingericht zoals het destijds was, inclusief de bijbehorende wapens en communicatiematerialen. Dit was allemaal erg indrukwekkend aangezien het allemaal in zo’n goede staat was. Je kreeg bijna de indruk of alles nog volop in gebruik was.

Na het museum Dead men’s corner bezochten we op dezelfde locatie nog D-day experience. Dit was echt heel goed gemaakt, indrukwekkend en gaf echt een beeld van wat de militairen toen hebben meegemaakt. Bij deze experience stapte je namelijk in hetzelfde vliegtuig als de parachutisten van toen, na een briefing van kolonel Wolverton te hebben bijgewoond. En dit vliegtuig was tevens een simulator. Tijdens deze experience leek het dus alsof je echt opsteeg met het vliegtuig, of je een rondje vloog over het vliegveld en uiteindelijk op weg ging naar Normandië. Onderweg zag je vervolgens ook alle schepen die ook onderweg waren en werd je beschoten met alle reacties van het vliegtuig die daarbij horen. Waar iedereen van tevoren nog wat grappen maakte was iedereen er na afloop toch even stil van.

Dit natuurlijk met de gedachte in het achterhoofd dat wij wisten dat we zo kunnen uitstappen en verder lopen, terwijl er ontzettend veel personen gesneuveld zijn op deze wijze. In werkelijkheid zaten er jongens van 18-20 jaar in deze vliegtuigen, die eigenlijk niet echt wisten waar zij in terecht kwamen.

Al met al was de eerste locatie ‘Dead men’s corner’ heel geschikt om de reis mee te beginnen en een goed beeld te krijgen van wat er allemaal is gebeurd in Normandië aan het begin van onze bevrijding.

Michaël vervolgt: “ Na eerst even lekker geluncht te hebben zijn we naar de tweede locatie van de eerste dag gereden om daar het museum te bezoeken. Utah Beach is een van de twee stranden waar de Amerikanen geland zijn.  Het museum is vlak aan het strand gelegen en is erg mooi met een hele mooie collectie aan materieel, kleding en verhalen. Na het museum zijn we een wandeling gaan maken over  het strand waar toen honderden militeren aan land zijn gekomen of zijn gesneuveld.

Heel bizar om daar nu 75 jaar later in vrijheid te kunnen lopen, met in het achterhoofd wetend wat voor een hel het daar toen is geweest en dat het heel anders had kunnen aflopen.  Op het strand zijn we nog een paar overgebleven bunkers gaan bezoeken. Om zo eens te kijken wat voor gigantische bouwwerken de Duitsers daar in een paar jaar tijd hebben laten bouwen door honderdduizenden, vooral , Franse arbeiders. Het moest uiteindelijk een meer dan 5.000 km lange verdedigingslinie langs de kust worden.

We lopen over het strand terug naar het verzamelpunt. Even wat schelpen zoeken om op die manier alle indrukken een plek te geven.

Onderweg rijden we  langs een mooie route langs de kust  via St. Mere Eglise terug naar het hotel en krijgen alvast een indruk te krijgen van het programma van de volgende dag”.

De tweede dag zit er dan ook al weer op. We gaan om een uur of half acht aan tafel voor het diner. Niemand hoeft na te denken over wat hij heeft besteld. Met behulp van de strookjes van Chris en Marie weet iedereen precies wat hij /zij te eten krijgt. We zitten daar tot een uur of 10 na te praten over de ervaringen van de afgelopen dagen. Er is gelukkig ook tijd voor ontspanning. En het blijkt ook dat het goed klikt tussen de leden. Het is echt een team aan het worden. Er ontstaat zelfs een groepsyell (Calvados, Calvados, Calvados!!!). Net als bij de cheerleaders, maar dan zonder versierselen. Wel belangrijk te melden dat het Calvados, Calvados, Calvados gaat over de streek waar we verblijven en niet op het drankje. Of was het toch het dessert…