Met de woorden “het gaat door” kan je natuurlijk meerdere kanten op. Niet alleen kan het betekenen dat de meeting door gaat. Maar ik dacht zelf dat je in dit verband ook kunt zeggen dat voor dit seizoen misschien wel de laatste rit is, maar niet de laatste clubactiviteit van het clubjaar. Er is nog een technische middag op 21 oktober samen met de TC(elica)CN. Misschien ook leuk als je niets te sleutelen hebt. En 19 november is er dan nog een gezellige bijeenkomst in Etten-Leur waar de agenda voor 2024 uitgebreid wordt doorgenomen. Maar sorry, ik ben helemaal afgedwaald. Dit zou een verslagje van de Friese Meeting moeten zijn en niet een soort gemijmer over de betekenis van een paar woorden en doornemen van de clubagenda voor de rest van het jaar. Dus op naar Makkum.

Erik en ik hebben bedacht om dit keer eens met 1 auto te gaan. Het is al een tijd geleden dat ik in een SW20 heb gezeten. Dus we gaan met de blauwe van Erik. Zondagochtend staat Erik al vroeg bij mij op de stoep. Even snel een espressootje en dan op pad. Ik kan niet ontkennen dat het heel relaxed en best comfortabel is, zo op de passagiersstoel. En later zal blijken ook nog heel handig voor het volgen van de uitgestippelde route. Het regent om de haverklap. Dat belooft niet veel goeds.  Maar de zon schijnt ook af en toe. We zien heel veel regenbogen. Je zou vandaag de nationale regenbogendag kunnen noemen.

We verzamelen in het restaurant van Strandhotel Vigilante in Makkum waar het, ondanks het weer, best wel druk is op het strand en in/op het water . We zien spectaculaire sprongen van kitesurfers. Binnen is het goed geregeld. We worden ontvangen met koffie/thee en Oranjekoek. Ik las ergens dat die koek in ieder geval al sinds 1703 terug te vinden is in publicaties. Ouwe koek dus. Maar zo oud is deze niet. Deze smaakt prima. Het is snel weer een gezellige boel aan tafel. De opkomst is best goed te noemen. Er zijn delegaties uit het hele land. Alle windstreken zijn vertegenwoordigd. Groningen en Friesland, Overijsel, Utrecht, Brabant, Zeeland (nu eens niet met de gele ZZW maar met de ook heel mooie groene AW11), het zuidelijkste puntje van Zuid Limburg (Christiaan: “ach we moesten toch in de buurt zijn”) en zelfs uit België. Hotel Vigilante had over afgelopen nacht niets te klagen. Na wat stichtelijke woorden van de voorzitter is het tijd om te vertrekken.

De te rijden route is net geen 130 kilometer lang en zal ons over veel kronkelige dijkjes en hobbelige dorpsweggetjes leiden. Meteen ook een mooie gelegenheid om als passagier mijn lifetime MRA eens uit te proberen en ook de werking te vergelijken met die van de TomTom van Erik. We rijden in groepjes van (ook tijdens de rit) wisselende samenstelling. Brian en Amar rijden achter ons, maar hebben ineens gewisseld met Wigle en zijn Pa. Nou ja, moet je wel goed kijken, want hun SW20’s hebben dezelfde kleur. Tis dat we weten van die gele verlichting. Er wordt trouwens veel gewerkt aan de weg hier in de regio. Ergens is van een rotonde de complete bovenlaag van het wegdek weggefreesd. Je verwacht eigenlijk dat er een oud Fries mannetje met een geel hesje staat en “It kin net” zegt. Maar it kin dochs. Het is wel net of je even de stoep af en weer oprijdt. Maar stapvoets lukt het. Dan is er in een of ander gat (sorry, dorpje) ineens een wegversperring. Dat wordt even improviseren naar het volgende routepunt, want we zitten net tussen twee routepunten in. Als we de route weer denken te hebben teruggevonden blijkt dat de Tom op het dashboard van Erik een andere kant op wil dan mijn MRA, wie heeft er gelijk? Met Erik achter het stuur ligt het voor de hand dat hij het eerst mag proberen. Dat blijkt een bonusrondje te zijn. Via een paar wel héél smalle weggetjes (“Was dat een fietspad?”) en een toch wel linke oversteekplaats komen we weer terug op de rotonde waar het probleem zich openbaarde. Jammer voor Tom, maar nu MRA maar even volgen en toch de derde afslag nemen.

Het volgende routepunt is het rustpunt op de parkeerplaats van het Van Woudagemaal in/bij Lemmer. Dit grootste nog functionerende stoomgemaal ter wereld staat op de werelderfgoedlijst en is gebouwd om in geval van hoogwater in de provincie Friesland het overtollige water in de (toen nog Zuiderzee) te pompen. Een deel van het gezelschap maakt van de gelegenheid gebruik om deel te nemen aan de zeer interessante rondleiding. De rest van de groep kiest ervoor de interne mens tevreden te stellen en de plaatselijke horeca wat extra omzet te bezorgen. Dat valt overigens nog niet mee. Voor een bezoek aan het restaurant in het gemaal moet je het museumkaartje kopen. En voor €9,50 heb je elders al snel 2 kopjes koffie. Maar dat elders is aan de overkant van een drukke weg en blijkt bovendien gesloten. Gelukkig is er wat verderop aan het water een gelegenheid waar ze op zondag wel klandizie mogen ontvangen. Uiteindelijk blijken lunch en rondleiding zo’n beetje tegelijkertijd te zijn afgerond en komt de hele groep weer samen op de parkeerplaats. Nog even wat bijkletsen (noem het informatie uitwisselen) en dan de route verder volgen richting Zwolle. We passeren heel veel bruggetjes die allemaal een brugwachter hebben, die op zondag ook nog aan het werk zijn. Dat merken we ook. Het is best druk op het water. We staan een paar keer in de rij voor een open brug. Maar ook in Friesland staat de tijd niet stil. Zo’n aquaduct is toch wel een uitvinding, maar kan natuurlijk niet overal. Uiteindelijk rijden we door Staphorst (mag je daar wel rijden op zondag?) en komen we via de Oude Rijksweg uit bij Hotel restaurant Infinity. Die van der Valkjes (moeten we ze inmiddels niet Toekans noemen?) weten hun namen toch wel uit te kiezen.

De groep verzamelt zich op de parkeerplaats van het Hotel. In plaats van de gebruikelijke leasebakken staat daar ineens een mooie verzameling echte auto’s. We kijken terug op een prachtige dag. Het weer liet zich van zijn/haar beste kant zien. Die dreigende luchten en regenbogen in de verte waren prachtig in combinatie met het water, de bootjes en het vlakke landschap. Die enkele stortbui tijdens de lunch en rondleiding daargelaten is het droog gebleven. De echte ZZW'ers hebben open kunnen rijden. De route was prachtig (weer goed gedaan Chris!!!). We reden door heel veel kleine plaatsjes,  door Bolsward en Lemmer, laveerden tussen de Friese meren door, kwamen langs de Weerribben en schampten Giethoorn, waar ze zo te zien alleen Engels spreken.