Maar uw eindredacteur is niet voor 1 gat te vangen: vermits ik met onderstaande verslag wil uitbrengen van het Clubweekend van afgelopen 27 tot en met 29 september, zal ik toch in de verleden tijd moeten schrijven. En de verleden tijd van ‘giet’ in de Friese taal is nu eenmaal ‘gie’. Met andere woorden ‘It gie aon’ oftewel, de elfsteden variant georganiseerd door de MR2 Club Nederland ging door. En hoe !

Moeizaam

Voor ondergetekende was het – voor het derde jaar op rij – een bijzonder moeizame start van het weekend. Zo moeizaam zelfs dat ik ter plekke (lees in de eindeloze reeks files) heb besloten om nevernooit meer op een vrijdagmiddag op weekend naar waar dan ook in Nederland te vertrekken. Voorziene reistijd naar het hotel Workum in -eeh ja hoe kan het ook anders – Workum - was 2 uur en 37 minuten voor 257 kilometer. Reële reistijd: 4 uur en 15 minuten. En dan heb ik de laatste 80 kilometer die ein-de-lijk filevrij waren nog afgejakkerd tegen “lichtjes” illegale snelheden om misschien toch nog iets van het dessert te kunnen meepikken van de welkomstmaaltijd die was voorzien in hotel De Gulden Leeuw op een kilometertje of zo van het MR2 hotel. Dat gaat dus nooit meer gebeuren, voortaan plak ik er een extra nachtje aan vast, zeker weten.

Vrijdagavond smulavond

Maar goed, dat zijn persoonlijke problemen waar niemand buiten wijzelf boodschap aan hebben. Behalve Ed misschien, want hij volgde als bevlogen organisator van het weekend die vrijdagavond de evolutie van mijn met wolkbreuken doordrenkte verkeersinfact van nabij op en heeft die avond in het restaurant hemel en aarde bewogen om er voor proberen te zorgen dat er toch nog 2 hoofschotels aan de kant zouden worden gezet voor ons. Waarvoor onze grote dank! Naarmate de avond vorderde bleek – gelukkig voor ons - het tijdstip van de start van het serveren van de maaltijd uiteindelijk toch flink wat vertraging te hebben opgelopen ten opzicht van hetgeen er voorzien was. Niet dat ik iemand heb horen klagen, al kletsend over MR2’s, MR2’s en oh ja MR2’s vliegt de tijd zo voorbij natuurlijk. Maar bovenstaande wel met als resultaat dat toen wij rijkelijk over tijd als laatsten in het overvolle restaurant kwamen binnengestoven, de super vriendelijk Friese bediening zelfs ook nog de soep die bij de rest van de groep inmiddels al even al achter de kiezen was met terug- werkende kracht alsnog met de glimlach kwam opdienen. Hartverwarmend, letterlijk en figuurlijk. Een warm welkom door warme mensen met warme soep in een warm restaurant. What’s not to like? Wat een club, wat een fijne mensen! Je zou er bijna met opzet voor te laat aankomen.

Afijn, om een lang verhaal nog iets langer te maken, we hebben er met zijn allen – zo’n 43 personen in 23 emmers - volop genoten van het overheerlijke Friese maal, echt een aanrader dat plekje! \

Exclusief MR2

Hierboven sprak ik van “het MR2 hotel’. Die kreet mag redelijk letterlijk genomen worden want we hadden met zijn allen effectief het ganse hotel afgehuurd. Sterker nog, eigenlijk was het hotel al gesloten wegens einde seizoen, maar voor een in zijn geheel volgeboekt hotel wil men begrijpelijkerwijs dat einde seizoen wel een weekje uitstellen. We hadden het rijk dus letterlijk voor ons alleen en dat was natuurlijk top. Super comfortabele kamers, prachtig gelegen aan het water, tegen een traditionele scheepswerf uit de jaren 1600 aan en gelegen op nauwelijks een steenworp van het IJsselmeer, in het zalig rustige Workum, met daarbij een quasi privé-parking voor onze collectieve verzameling rijdend antiek ... top geregeld!

Anders dan anders

Terwijl we het welkomstmaal nog aan het verteren waren onder het genot van een drankje, kregen we van Edward en Sytse toelichting over het verdere verloop van de volgende dagen. Voor degenen die er niet bij waren, Sytse is een rasechte Fries, die een eigen reisbureautje heeft en die door de club werd ingehuurd om de 2 dagen mee vorm te geven. Hetgeen resulteerde in een Elfsteden autozoektocht compleet met infobundel, kaart, vragenlijst en opdrachten om uit te voeren. Heel anders dan de GPS ritten die we de laatste jaren gewend zijn. Geen voorbereide rit dus, maar een ouderwetse papieren kaart. Call me old, maar ik vond het een verademing om nog eens op die basis op pad te gaan. Het comfort van een GPS is er natuurlijk, maar wie kan na afloop van zo een rit eigenlijk zeggen dat ie weet waar ie geweest is? Vrijwel niemand vrees ik. Dat was na deze rit wel anders, op deze manier leer je een streek pas écht kennen en weet je ook daadwerkelijk waar je geweest bent en hoe je daar geraakt bent. Voor het genieten van de omgeving maakt het weinig verschil, maar ik vind het af en toe wel zo prettig om zelf je weg te moeten zoeken en vooral ook om niet geplaagd te worden door kleine of grote verschillen tussen de diverse GPS systemen, die als je met meerdere auto’s en dus meerdere systemen samen rijdt bijna altijd opduiken en die dan tot kleine of soms zelf grote verwarring leiden.

Motivatie

Om een extra stimulans te geven om naast het rijden van de route ook de vragenlijst op te lossen en om de 11 fonteinen waarvan er in elk van de 11 Elfsteden-steden een staat te gaan zoeken, werden er te scoren prijzen vooropgesteld, waarvan evenwel niet werd gezegd wat deze inhielden. Dat bleek zijn effect te hebben, want na afloop van de zaterdagtoer bleek vrijwel iedereen een nagenoeg compleet ingevulde vragenlijst te hebben waarbij het aantal juiste antwoorden zo groot was dat vrijwel iedereen aanspraak maakte op een prijs. Hetgeen uitmondde in nog alleen nog maar meer gezelligheid omdat we de hoofdprijs (een lokale drank, waarvan ik al vergeten ben hoe die heette, was het Sonnema?) dan maar met zijn allen zijn gaan beginnen leegtutteren. Drank als bindmiddel zeg maar.

Zaterdag

Maar ik loop wat vooruit op de dag nu, de rit van zaterdag was een flinke trip, 220 km in totaal, maar zeer de moeite waard. Ieder groepje vulde deze op zijn eigen manier in en in ons geval betekende dat 4 auto’s: Jürgen met zijn rode AW11, Wigle met zijn groen- blauwe Amerikaanse SW22, Paul en Ingrid met hun grijze ZZW30 wij wijzelf met de zwarte SW20 turbo. Een mooie mix van modellen dus. Het invullen van de vragenlijst was voor ons een team effort. We hadden de vragen opgedeeld in paar en onpaar zodat we per 2 auto’s elk de helft van de vragen voor rekening namen om daarvan de resultaten later onderling te delen. Zelfs op vakantie is een beetje efficiëntie soms wel gewenst . Maar wel met als resultaat dat we wel degelijk een en ander bijgeleerd hebben over Friesland, als je zelf iets moet opzoeken blijft het nu eenmaal makkelijker plakken dan als iets je terloops te ore komt wat je vaak honderd meter verder alweer vergeten bent. Het weer viel die dag niet tegen, maar af en toe viel er toch een spatje regen dat de pret echter niet mocht drukken. Het avondmaal wachtte op ons in het voorlaatste van de 11 te bezoeken steden, hetgeen betekende dat er na het avondeten in principe nog een stukje ‘opdracht’ over was. Vermits wij met onze ploeg echter goed op tijd waren, hadden we dat laatste stuk al gedaan voordat we gingen eten en onszelf daarmee een langere avond in het hotel gegeven. Die flexibiliteit heb je met een voorbereide GPS route natuurlijk niet. Over het avondmaal kan ik kort zijn: het was zo mogelijk nog beter dan dat van de avond ervoor. In buffetvorm deze keer dus voor elk wat wils. Topavond, alweer. De latere dag- afsluiting bestond uit het overlopen van de vragenlijst en de toelichting op de antwoorden daarop in het hotel te Workum. Een ontspannen leermomentje dus eigenlijk, gevolgd door het doorspoelen daarvan met Sonnema of andere drankjes als slaapmutsje, alhoewel dat mutsje omwille van de uitstekende bedden van het hotel eigenlijk compleet overbodig nodig was.

Zondag

De zondag stond in het teken van het bezoek aan de Rode Klif en het monument dat daar in 1951 werd opgericht als herinnering aan de Slag bij Warms, een veldslag die de Friezen hun zo begeerde onafhankelijkheid terug deed herwinnen. De uitspraak ‘Leaver dea as slaef ‘ (Liever dood dan slaaf) op het monument spreekt daarbij boekdelen. Die mentaliteit spreekt me wel aan overigens. Nu is het woordje ‘klif’ wel een beetje uit zijn context getrokken, een verhoging van nauwelijks 10 meter kan je eigenlijk geen klif noemen, maar aangezien Nederland voor de rest zo plat is als een pannenkoek is het jullie in het algemeen en de Friezen in het bijzonder vergeven. Los daarvan was de Rode Klif zeker een prachtige locatie en samen met het volop zonnige weer die dag was het de ideale plek plek voor een fotomoment van de samenscholing van de wagens van alle deelnemers, dit in 2 slierten wagens die links en rechts van de weg die over de Rode Klif heen loopt in gelid stonden geparkeerd. Toch altijd weer een kippenvelmomentje. Daarna volgde een klein stukje verderop nog een fotomomentje weg van de weg en dan was het tijd om afscheid te nemen, waarna iedereen de trip naar huis inzette. In ons geval was die weg naar huis er een met nog een flinke omweg omdat ik nog afgesproken had met Henk Koopman (je weet wel, meneer 400.000 km met één en dezelfde SW20) om daar nog wat MR2 hardware te gaan oppikken.