Moeizaam vertrek
Ed, Chris en Karin, en Robin vertrokken al vroeg, midden in de nacht, van woensdag op donderdag terwijl ik wegens werkverplichtingen niet vroeger dan donderdag in de late namiddag de trip kon aanvatten. De aanvankelijke weersvoorspellingen voor op woensdag zagen er prima uit, maar het olijke drietal werd onderweg toch verrast door zware regenbuien vanaf de buurt van Hamburg en dat bleef zo tot en met aankomst op de camping te Middelfart waar bleek dat het daar – in tegenstelling tot de reeds 9 maanden durende zondvloed in de lage landen - voor het eerst in een maand geregend had. En geen klein beetje, de wegen op de camping waren namelijk in geen tijd veranderd in tijdelijke waterlopen. Die overvloedige neerslag, daar bleef ik op donderdagavond van gespaard, maar ik had dan weer andere praktische besognes onderweg. Het eerste stukje van thuis uit via Nederland tot iets over de Duitse grens ging op zich vrij goed, maar kort daarna diende het drama van de dag zich al aan. Er waren bijna gelijktijdig enkele zware en spectaculaire ongevallen gebeurd op de beide snelwegen richting noorden die voor mij in aanmerking kwamen om te gebruiken. Met als gevolg dat ze allebei in beide richtingen volledig voor elke vorm van verkeer werden afgesloten. Natuurlijk zat ik inmiddels op 1 van de 2 mogelijke wegen dus het gevolg laat  zich raden... een en al verkeersellende. En wel in die mate dat ik op meer dan 2 uur tijd slechts 90 km kon afleggen, slalommend door de ene na de andere volgestroomde dorpskern, want al dat massale andere verkeer moest natuurlijk ook alternatieve routes zoeken. Met 400 kilometer voor de turboboeg tot aan mijn pitstopadres voor de nacht in Hollenstedt, zowat 40km voor Hamburg, zag het er dus niet goed uit vermits ik ten laatste om 22 uur kon inchecken daar. Ergernis alom dus en van het ontspannende van MR2 rijden kwam helaas niks in huis. Ergernis, zelfs in die mate dat ik het op een gegeven moment helemaal had gehad met het ziljoen stoplichten in die talloze dorpskernen en echt op het punt stond om terug te draaien naar huis. Als dit zo verder moest gaan zou ik immers uren te laat in Hollenstedt zijn en dus geen slaapplaats hebben. Met nog 300 kilometer voor de boeg rond 20:10 kon ik het wel schudden om op 22:00 op de bestemming te zijn. Meteen doorrijden tot in Denemarken om daar midden in de nacht aan te komen daar had ik ook geen zin in en trouwens de hotelkamer was al betaald. In een ultieme poging om uit de moordende drukte bevrijd te geraken heb ik dan beide navigaties die ik aan had staan (dit om meerdere alternatieven te zien) aan de  kant gegooid en ben ik op de bonnefooi een eind weggereden, daar naartoe waar minder verkeer was. En warempel, na een kwartiertje zag ik een mogelijkheid om toch terug op de snelweg te geraken aan de andere kant van de blokkade. Daar was het uiteraard beduidend rustiger dan normaal vermits een massa verkeer naar het platteland was geleid. Gas erop dus en met nog 4 minuten inchecktijd op overschot kwam ik bij het hotel aan. Ontspanning? Nope, niks van gemerkt deze reis.

Pitstop Hollenstedt
Maar goed, de kwaliteit van het hotel maakte dat ik na een uurtje weer wat tot bedaren was gekomen van de ultieme stressrit. Op de valreep nog wat lekkers kunnen krijgen in het restaurant dat eigenlijk ook al gesloten was, een hete douche en daarna in het zalige wegzinkbed nog wat superdringend programmeer werk gedaan. Het leven van een zelfstandige.

Na een zalige nacht bood de dag zich fris aan maar wel met een veelbelovend zonnetje dat die frisheid weldra zou wegtoveren. Tank terug vol en de start van etappe 2 en route naar Denemarken dus. Om 10 kilometer verder op de snelweg te beseffen dat ik mijn splinternieuwe clubpet, aangeschaft tijdens de ALB kort daarvoor, was vergeten in het hotel. Verdorie, terugrijden had ik geen zin in, dus dan maar een mailtje gestuurd naar het hotel dat ik die de aanstaande zondag op de terugweg wel zou gaan oppikken.

Etappe 2

Mooi weer die vrijdag, na 9 maanden regen in de lage landen was het werkelijk een verademing om het zonnetje nog eens een keer te zien en te voelen, al liet het gebrek aan de pet zich dan wel weer meteen voelen onder het glazen dak van de SW20. Maar om nu de zonneweringspanelen te installeren nu er eindelijk weer eens wat licht te zien was, nee dat ging niet gebeuren. Voor het 2e jaar op rij had ik een voorspoedige rit in de zone Hamburg, vandaag waren blijkbaar niet alleen de weergoden maar ook de verkeersgoden me gunstig gezind en tegen kwart na 10 kwam ik de weg naar de camping al opgereden, om daar Chris en Ed aan te treffen die druk doende waren om zo goed als mogelijk de prut van hun verzopen rit van gisteren van de Aweetjes te halen middels een tuinslang met een slap waterstraaltje dat door de camping ter beschikking was gesteld. Daar dan maar meteen bij aangesloten, niet voor het wegspuiten van modder waar zij mee bezig waren maar om de lijken van de snuit en de voorruit van de turbo te verwijderen. De snelle race tegen de (incheck)klok van donderdagavond was hier overduidelijk zichtbaar onder de vorm van wel héél erg langgerekte muggen en ander tot voor kort vliegend spul.

De campingwegen bestonden uit aangestampte stenen dus het overvloedige water van de dag ervoor was gelukkig alweer flink geslonken, al was het op sommige plekken toch nog oppassen. De rest van de dag hebben we kunnen genieten van schitterend weer en uiteraard kon een flinke strandwandeling dus niet ontbreken, waarna we richting het centrum van Middelfart trokken om daar een aangename namiddag door te brengen, al shoppend naar avondeten voor straks op de barbecue en al lunchend in het zonnetje aan de haven. Heerlijk.

Die barbecue, dat is vaste prik bij de gewoontedieren die Denen zijn. Dit keer in een gezellige halfopen tent en voor je het wist was het weer een gekakel van jewelste omdat het nu eenmaal tof is om de gelijkgezinde zielen weer een keer te treffen. De planning van het weekend werd kort aangekondigd en bestond uit een rit naar en een  bezoek aan een grote privé- collectie sport- en andere  exclusieve wagens van een  schatrijke Deense bakstenen- bakker, een broodjeslunch  ergens onderweg aan een haven en daarna uiteraard weer een terugrit richting de camping. Die terugrit viel  overigens wel wat tegen, grotendeels dezelfde route als de heenweg terwijl er legio andere mogelijkheden waren om via een andere route terug te rijden Onderweg helaas ook even een korte regenbui gehad, maar voor de rest van de dag bleef het weliswaar zwaarbewolkt maar gelukkig wel droog. Wegens het vroege vertrek s’ochtends waren we al omstreeks 14:00 terug op de camping en voor de rest van de dag was er eigenlijk niets gepland. Dan maar op eigen houtje nog een flinke wandeling gedaan om de tijd tot het avondeten te vullen.