Eindelijk was het dan zo ver, we gaan vertrekken naar Denemarken naar Tisvilde aan de Deense kust voor een midweekse vakantie en aansluitend een weekend met onze Deense MR2 club vrienden.  Een rit van 930km en we vertrekken daarom ook ‘s- nachts rond 03:00 uur zodat we bij Hamburg hopelijk geen file hebben. Alles gaat voorspoedig, de oude AW11 is volgepakt en uiteraard is er weer drop en Dirty Harry (droplikeur) mee.

Even lijkt het mis te gaan. De Elbetunnel wordt afgesloten als we er vlakbij zijn. Maar gelukkig kunnen we na 5 minuten alweer verder rijden. Rond het middaguur arriveren we op de plaats van bestemming. Nadat we hebben ingecheckt wandelen we door de omgeving en belanden al snel aan het water waar we nog heerlijk genieten van het mooie weer.

Voor het avondeten zoeken we een eenvoudige lokale eetgelegenheid. Waar we uiteindelijk €64 aftikken voor wat twisterfriet met mayonaise , salade met kipcorn en een sapje. Even slikken, maar we zijn tenslotte in een mooie luxe omgeving.

Op een bord zien we nog de komende EK Voetbalwedstrijden staan die op een scherm bekeken kunnen gaan worden. Tot mijn verbazing staat Nederland - Frankrijk op vrijdagavond er niet bij. Bij navraag is het antwoord: “we zenden alleen de goede teams uit en daar horen jullie niet bij.. ". Inmiddels weten we beter.  Denemarken was al snel weer thuis en Nederland speelde de kwartfinale. Gelukkig hebben we een TV op de kamer dus gaan we daar wel kijken vrijdagavond.

De volgende dag besluiten we na het prima ontbijt een stukje langs de kust te rijden om in Hundested te gaan lunchen. Aansluitend bezoeken we het Hundested Sand Sculpture Festival. Als we daarna teruglopen naar de auto blijkt dat de parkeerwacht ons 15 minuten daarvoor bekeurd heeft en een rekening van omgerekend €120 Euro achter de ruitenwisser heeft achtergelaten. Desondanks genieten we van een prima pizza en lekkere zalm bij een Italiaan in het dorp.

Terug bij het hotel zien we dat er al meer emmers zijn gearriveerd. Lisette, Flemming, Henning. We zien elkaar de volgende ochtend bij het ontbijt. Daarna bezoeken we een buiten labyrint en zoeken rond de middag een leuke eetgelegenheid, wandelen langs het water en genieten van de mooie en rustige omgeving en het rustig rondtoeren in de AW11 zonder dakraam.

We rijden langs de kust terug, pakken nog een heerlijke lunch mee in de haven. Terug bij het hotel ontmoeten we de rest van de clubleden die inmiddels uit alle windstreken van Denemarken zijn aangekomen. Het is al gezellig druk buiten en zitten we bij elkaar in de zon met een drankje en wat drop / apenkoppen te snoepen, uit Nederland natuurlijk!! Voor het avondeten krijgen we een heerlijk 2 gangen diner opgediend. SKOLL!

Na het eten begint onze wedstrijd tegen Frankrijk, waarbij we iedereen uitnodigen bij ons op de hotelkamer. We kleden ons snel om in Hup Holland kleding zetten wat drop en Dirty Harry op tafel en de wedstijd kan beginnen. De wedstrijd was 0-0 maar de sfeer en gezelligheid met elkaar was een dikke 10-10!

Linda heeft vandaag Deense boekjes gekocht bij het bezoek aan Buchwalds Bogbutik in Gilleleje, en leest in de rust voor uit het Deense boek “Den lille prins” aan de aanwezigen. Na een goedkeurend applaus vervolgen we de 2e helft. Na afloop van de wedstijd gaan we slapen om morgen goed voorbereid te zijn op wat een geweldige dag moet gaan worden. Helaas is de  weersverwachting voor morgen wat minder, maar ook dat mag de pret niet drukken.

Na het ontbijt en het samenstellen van de lunchpakketten vertrekken we om 9.00 uur om op tijd op de 1e veerboot te kunnen zijn.

Morten deelt bij vertrek zelfgemaakte speciale Tour de Danmark CD’s uit met muziek voor tijdens de tocht. Aangezien wij een radio-cassette speler in de AW11 hebben zullen we deze CD thuis in Nijmegen gaan beluisteren. Heel leuk gedaan, mooie nummers.

We besluiten om vooraan in de rij aan te sluiten en beginnen aan de tocht. Helaas verschijnt er na 9km rijden een rood lampje op het dashboard met CHARGE, tevens zien we de Volt meter links bovenin maximaal uitslaan boven de 18Volt.

We stoppen en iedereen in de MR2 trein stopt ook. Flemming (die bij Toyota werkt), Henning, Morten, Jesper buigen zich over de motorruimte van de AW11 en komen tot de conclusie dat de dynamo is overleden en we dus nu alleen de accu nog hebben om mee te rijden. Het feit dat de Volt meter een hoge overspanning aangeeft beteken dat de spanningsregelaar is overleden welke in de dynamo zit. Flemming geeft aan dat het hele elektrische systeem nu feitelijk teveel spanning van de dynamo krijg en de kans op schade aan accu, verlichting, ECU of andere componenten aanwezig is als we lang blijven door rijden. Kortom we moeten de MR2 per ommegaande terug brengen naar het hotel en uitzetten. We spreken af dat we contact houden met Jesper via de telefoon en de toertocht snel wordt hervat voor de clubleden. Immers de 1e veerboot wacht op de MR2-trein.

Terwijl we met hoofdzorgen terug rijden over hoe nu verder op 930km van huis, blijkt waar een kleine club groot in is. Jesper belt op. Hij en Carsten (die niet eens deelneemt aan de meeting) hebben rondgebeld binnen de club. Ze hebben een clublid (Tommy) welke op 40 minuten rijden hiervandaan woont bereid gevonden om vanavond een gebruikte maar goede leendynamo van een 4A-GE AW11 langs te brengen. Die had hij nog liggen. Het idee is dat we morgen na ontbijt naar Carsten rijden (50km, ongeveer 45 minuten) op alleen onze accu en dat we bij Carsten op zondagochtend thuis de dynamo gaan vervangen, zodat we op eigen kracht dan terug naar Nederland kunnen komen.

Ongelofelijk wat een support van de Deense MR2 clubleden voor en achter de schermen! Ook krijgen wij van Gitte de mogelijkheid aangeboden om haar zwarte ZZW30 welke op de parkeerplaats is achtergebleven te pakken om de tourtocht weer te gaan vervolgen! Wat een aanbod! Maar ook moeilijk voor mij omdat rijden in andermans liefde in het buitenland ook risico’s met zich mee brengt. Het is tenslotte andermans eigendom en het laatste wat je wilt is dat er iets mee gebeurt.

Gitte rijdt toevallig vandaag met haar man Bjarne mee in zijn witte AW11. Daarvoor heb ik vorig jaar overigens een via Autobedrijf Hermans origineel gereviseerde dynamo meegenomen naar Denemarken. Wat een dynamo toeval…

We besluiten om het aanbod aan te nemen en pakken de sleutels uit hun hotelkamer na aanwijzingen van Gitte waar ze verstopt waren en wat we op de kop moesten gaan zetten... We nemen plaats in de zwarte fraaie ZZW30, zetten stoelen en spiegels goed, starten de machine en laten de AW11 defect achter bij het hotel.

We rijden rustig weg en zien dat we elkaar weer bij een veerboot op de route nabij het lunchpunt kunnen ontmoeten. Het regent helaas nu wel wat maar dat mag de beleving van het rijden in een ZZW30 niet drukken. De soft top is gesloten, de uitlaat maakt heel veel geluid.. zelfs meer en zwaarder dan mijn SW20 Turbo denk ik… Alsof er een 3.0 motor in het midden ligt. Onderweg tanken we de MR2 vol en genieten van het rijden en de omgeving.

We komen aan bij de veerboot waar de trein aan emmers elke moment vanaf kan komen.

In de linker buitenspiegel zien we de veerboot vol met emmers al liggen en vol verwachting klopt ons hart… Hoe huppelen ze het dek op en neer, hoe waaien hun haren in de wind op en neer..

We sluiten aan en rijden weer in een trein naar het lunchpunt waar iedereen het weer fijn vindt dat we erbij kunnen zijn. En wij zijn blij dat we dankzij de hulp en gastvrijheid toch nog met een MR2 mee kunnen doen aan deze tour dag. Wat een fijne club is dit! We vragen of Gitte haar eigen ZZW30 terug wil en dat we opsplitsten en Linda en ik beide gewoon meerijden dan met hun ieder in hun eigen MR2. Gitte wil graag als bijrijder van haar man Bjarne blijven. Helemaal goed zo.

Na de lunch gaan we verder met de toertocht en heeft Gitte mij gevraagd om te genieten van het rijden in haar ZZW30 en daar wat over te vertellen in het verslag dat ik heb toegezegd van deze meeting. En terwijl ik dat doe vergelijk ik de ervaring met het rijden in zowel mijn  SW20 als de AW11.

Vanwege het weer is de softtop nog gesloten. Wat opvalt is dat er  bij hogere snelheid wat meer windgeruis is. Verder valt op dat je erg laag bij de grond zit. En daardoor heb ik het gevoel een klein kereltje te zijn die net over de zijkant van het deurportier kan kijken. Het zicht opzij en naar achteren is zeer beperkt en maakt het inschatten van de grootte van de auto erg lastig. We rijden lekker door achter de trein emmers aan in de mooie natuur en genieten van de tour.

De wegligging is zeer direct en de auto ligt als een trein zo stabiel op de weg. De vering is strak en toch heel comfortabel te noemen. Het uitlaat geluid is zwaar, donker en vrij hard. Zeker bij hogere snelheden en lange afstanden is het voor mij wat te zwaar. De ZZW30 stoelen geven prima steun. Voor een auto die bijna 290.000km heeft gelopen, rijdt het erg makkelijk en goed. Waarbij ik natuurlijk al rijdend niet weet wat nog origineel is en wat mogelijk al eens vervangen is.

De motor 1ZZ-FE pakt prima op reageert goed op het gaspedaal en is zuinig in verbruik. Een prima keuze van Toyota voor de ZZW30  aangezien de oer AW11 welke in de jaren 1976 deels al was ontworpen als een sportwagene ook zuinig in benzine verbruik is. Het concept AW11 en ZZW30 lijkt dan ook in heel veel opzichten op elkaar. Waarbij de ZZW30 de doorontwikkeling is in rijeigenschappen en bediening. Het interieur van de ZZW30 is functioneel maar niet heel spannend vind ik. Waarbij het wel erg fraai is dat de toerenteller in het midden zit. Het is een soort van kart voor de openbare weg, waarbij na de AW11, SW20, een 3e klassieker geboren is.

We zijn bij het eindpunt aangekomen, gaan even opfrissen en bedanken Gitte en Bjarne nogmaals voor het uitlenen van hun ZZW30. Waarmee ze ons toch een topdag hebben bezorgd. Tijdens een heerlijk 3 gangen diner komt Tommy ons de hoofdprijs van de dag brengen, namelijk de dynamo. Jesper brengt hem juichend binnen, waarna we hem als een gewonnen hoofdprijs van de loterij in ontvangst nemen. Na het eten drinken we wat en leren elkaar allemaal nog beter kennen buiten de hobby die MR2 heet.

Na het ontbijt op zondagochtend checken we uit en nemen we afscheid van elkaar en gaan we op de accu samen met Jesper richting Carsten om de dynamo te vervangen. We stappen in, willen starten maar helaas is de AW11 zo dood als het maar kan. Zelfs het klokje doet het niet meer. De voltmeter blijft koud links in de hoek staan wat betekent dat de Accu toch overleden is door de overspanning.

We hadden uit voorzorg de kabel al ontkoppeld, maar hadden de + nog vast zitten op de accu. Nadat we deze ook losgekoppeld hebben en Jesper zijn eigen accu even in de AW11 heeft gemonteerd doet de AW11 het gelukkig wel weer en start hij ook. Morten en Flemming speuren ondertussen heel internet af om een bedrijf te vinden in de regio waar een juiste accu gekocht kan gaan worden, en welke ook open is op zondag. Er blijkt op een half uur rijden een bedrijf dat open is, en een juiste accu voor de AW11 op voorraad zou moeten hebben. We wachten tot de heren terug zijn en drinken ondertussen nog een extra bakje koffie in het hotel.

Als de heren terug zijn met een dikke 65AH accu wordt deze gemonteerd en kan de reis naar Carsten beginnen. We nemen afscheid … en na 500 meter ontmoeten we elkaar weer. Nu naast de openbare weg. Er kwam namelijk flinke rook onder de motorkap vandaan waarbij we dachten aan brand. Gelukkig reed Flemming achter ons en was een eventuele brandblusser nabij. Nadat we de kap open hebben gedaan, kon de rook en stank optrekken en bleek dat de dynamo en waarschijnlijk de inwendige defecte spanningsregelaar intern kortsluiting gaf wat de rook en stank ontwikkeling veroorzaakte. Wat nu te doen? want zo rijden naar Carsten is niet mogelijk. Na overleg tussen Flemming, Jesper, Morten en de aanwezige dames wordt besloten om ter plekke de dynamo te gaan vervangen.

De gevarendriehoek en hesjes worden aan gedaan en Flemming die monteur is bij Toyota neemt het voortouw samen met de andere Denen. Een beetje onwennig staan Linda en ik erbij te kijken, want je kunt het lastig volgen als het technische kennis delen over de klus bezig is in het Deens. We assisteren zo goed als het kan en Flemming kruipt onder de AW11. Helaas komen we er al snel achter dat je meer dan een standaard Toyota gereedschapssetje bij je moet hebben, dus wordt er op de camping een oude grote gereedschap kist geregeld. Hiermee komen we een heel eind. Helaas blijkt er toch meer aan gereedschap nodig te zijn en gaat Morten met Jesper opnieuw naar de accuwinkel om nu een gereedschapset te kopen.

Nadat Morten terug is kan Flemming verder. En wordt de rotte kies verwijderd. De V-snaar is nog goed, de dynamo is niet vastgeslagen. Na montage van de leendynamo nu maar afwachten of bij het starten de Volt meter 14Volt aangeeft en de dynamo laadinrichting goed is. Dan branden er geen rode lampjes meer op het dashboard. En YESS… Alles goed, we kunnen rond 13:00 uur naar huis rijden. We nemen nogmaals afscheid van elkaar bedanken iedereen voor de geweldige support, liefde en inspanningen en rijden richting de grote weg.

We zijn onderweg, passeren de mooie brug en alles gaat goed. We blijven opletten op de Voltmeter en op het rode lampje van de dynamo, maar na een paar honderd KM rijden hebben we het vertrouwen in de AW11 weer helemaal terug.

Linda geniet ook weer van het rijden in de AW11 en onderweg komen we elkaar bij een benzine pomp weer tegen om te tanken. En Lisette zelfs nog een halte verder, we maken van de gelegenheid gebruik om samen te lunchen. De reis vordert snel. We eten nog wat voorbij Hamburg.

Ik voel mij niet lekker en word helaas steeds wat zieker met hoofdpijn en misselijkheid. Linda rijdt en mij valt op dat het lijkt of we geen verlichting aan de voorzijde voeren. We rijden verder want het groot licht werkt nog wel dus misschien is het bedrog door de ondergaande zon? We nemen toch de 1e mogelijkheid nadat we Nederland zijn binnen gereden om te stoppen en zien bij controle dat de koplampen (het dimlicht) niet werkt. Alle andere verlichting rondom werkt gelukkig wel. Ik probeer om handmatig de koplampen naar beneden te draaien zodat we met groot licht aan verder kunnen naar huis, want het is nog maar 130km. Maar daar trapt de klap koplamp niet in. Die is niet zomaar te manipuleren.

Dan blijft lampen vervangen op locatie over. Helaas heb ik geen twee nieuwe lampen bij me en blijkt dat ik een paar jaar terug bij aanschaf de oude verroeste kleine schroeven welke zich achter de zwarte plastic kap bevinden voor mooie RVS inbus heb vervangen. En ik heb helaas geen inbussetje bij me.

We bellen de ANWB, waar we gelukkig wel al jaren lid van zijn.

Die is er na 1,5 uur en met het juiste gereedschap is het rond 01:00 uur gefikst in nog geen 10 minuten en kunnen we eindelijk verder naar huis. Linda rijdt en heeft uit voorzorg een plastic zak bij mijn voeten gelegd, want ik ben nog steeds beroerd. De korte samenvatting: die was welkom…We komen rond 03:00 uur weer thuis aan, snel douchen en naar bed.