Met een opkomst van in totaal 26 deelnemers in 16 wagens mogen we, wegens de voor de meeste leden toch best wel behoorlijk verre afstand naar het beginpunt, zeker niet ontevreden zijn over de groep die s’ochtends netjes op tijd aan de deur van het klooster van Wittem stond te trappelen om binnen te mogen. Zeker in de volle vakantieperiode, waarin velen in alle hoeken van de wereld behalve in Nederland te vinden zijn, is dat een heel mooi resultaat. Enkelen hadden omwille van de afstand van de gelegenheid gebruik gemaakt om er een volledig weekendje weg van te maken. Zo kan het natuurlijk ook om de kilometers een op een aangename manier een beetje te spreiden over meerdere dagen. In een streek waar meer dan genoeg te beleven valt is dat zeker geen straf.

Meer specifiek betekende ‘het uiterste zuiden des lands’ in dit geval dus Nederlands Limburg, Voor mijzelf, afkomstig van het Belgische Limburg aan de andere kant van de grens, is dat dus eigenlijk gelegen in de spreekwoordelijke achtertuin. Maar toch moest ik opnieuw vaststellen dat ik die achtertuin onvoldoende ken. Mijn reisdrang brengt me doorgaans naar allerlei verafgelegen exotische of minder exotische plekken op deze aardbol, waarbij ik de kwaliteiten van de vlakbij gelegen eigenheid soms wel een keer over het hoofd zie. Mea culpa, maar het zit nu eenmaal in de aard van het beestje. Pas terug van een 3 weken durende trip naar de waanzinnige schoonheid van het westen van Canada (meer specifiek British Colombia en Alberta) in Juli en Augustus zou je denken dat een toertje in eigen land soort van een afknapper zou kunnen worden. Maar niets daarvan. In tegendeel zelfs, ik was buitengewoon aangenaam verrast door de natuurlijke pracht van het Limburgse heuvellandschap en de zalige binnenweggetjes die alleen een ‘local’ kent. Nederland is helemaal niet plat, althans toch niet in het zuiden in de Dutch Mountains! Okee, het zijn misschien slechts bulten vergeleken bij de Rocky Mountains, maar met een eigenheid die absoluut een aanbeveling tot bezoeken ervan rechtvaardigt. Ben je er ook nog niet geweest? Zonde, ga zeker een keer kijken en geniet van de Limburgse gezelligheid.

Die Limburgse gezelligheid, daar kwamen we s’ochtends al meteen mee in contact toen we naar het binnenplein van het klooster werden geleid door Edwin en Diana. Om daar vervolgens verwelkomd te worden met koffie, thee en Limburgse vlaai. Wat had u anders gedacht meneer?

Met de vlaai en de thee in de hand was het even bijkletsen met bekenden en verwelkomen van een paar nieuwelingen en vervolgens was het tijd om te beginnen aan de rit die Edwin en Diana hadden uitgezet. Daarvan was een gpx bestand beschikbaar gesteld aan de deelnemers. Voor mezelf (en Dirk die me zou volgen) was er aanvankelijk wel een valse start omdat de speciaal voor mijn navigatieloze AW11 aangeschafte gloednieuwe TomTom blijkbaar standaard stond ingesteld op de snelste route, waardoor het ding ons doodleuk rechtstreeks naar het vlakbij gelegen eindpunt stuurde. De rit was immers een rondrit waarbij beginpunt en eindpunt kort bij mekaar lagen. OK, terug naar het beginpunt dus voor een herstart. Wat een mooie rit door de heuveltjes van Erika eeuh van Edwin en Diana ! Overduidelijk samengesteld door mensen die de streek door en door kennen. Mooie vergezichten, kleine kronkelige weggetjes gemaakt voor de MR2 en toffe stopplekjes naar keuze onderweg. In ons geval was dat een middagmaal bestaande uit een zalige kakelverse forel uit het bronwater van de Voer in de legendarische Commanderie 7 kortbij Voeren, gelegen vlakbij de route. Dat is keihard culinair genieten, je bent tenslotte een Bourgondiër of je bent het niet. En alsof dat nog niet genoeg was, werden we aan het eindpunt op kosten van de club nog een keer verwend met een likkebaardend lekker lokaal gemaakt ijsje naar keuze. Na een fijne dag toeren wat nakeuvelen buiten op een terrasje onder het genot van enkele bolletjes bevroren genot, meer moet dat toch niet zijn?

Niets op aan te merken dus, op deze dag, maar als ik toch een minpuntje moet vermelden dan zou dat de behoorlijk dikke laag aangekoekte klei zijn die zich in de loop van het traject in de wielkasten had verzameld.  Het was toch nog een klusje om de wagen weer spik en span te krijgen, maar “all is well that ends well” zegt het Engelse spreekwoord.